2 september 2013

Maandag was het zover: terug naar school!
Naar de 1ste kleuterklas gaat ze al dit jaar!
De eerste schooldag was een feestje en daar hoort een feestkleedje bij.
De week voordien was ik samen met mijn schoonmoeder even de lokale stoffenhandel binnengestapt en daar zagen we prachtige retro-stofjes liggen voor 5€/m. Die konden we dus absoluut niet laten liggen, ook al heb ik hier nog een overvolle 'kast' met stofjes...
Toen ik dit stofje zag, zag ik er meteen een kleedje in voor mijn kleine meid. Een ideaal stofje leek het mij om nu eindelijk eens het jurkje uit 'Stof voor durf-het-zelfvers' mee te maken. Ik koos voor het jurkje met de boog. Ik ben dol op die paspelboordjes!







































Het was alweer lang geleden dat ik een blinde rits inzette maar ik maakte gebruik van wondertape en zo ging het wel heel vlot. Al is die rits toch niet zo heel erg blind...

In elk geval straalde onze meid in haar kleedje op de eerste dag van het schooljaar!
Ze was al vroeg op die dag. Super enthousiast om eraan te beginnen. En uiteindelijk door het dolle heen toen ze haar vriendjes terugzag.
Ondertussen is het enthousiasme al ietsje bekoeld en gaat het afscheid nemen wat moeizamer. Maar misschien is het vooral de mama die het er iets moeilijker mee krijgt.
Volgende maandag is het ook opnieuw mijn eerste dag. Geen kindje meer afzetten net voor de bel gaat, maar wel een uur eerder. Geen kindje meer afhalen aan de schoolpoort,... (en dan zwijg ik nog maar even over ons klein mannetje... al is hij het ondertussen al heel gewoon in de crèche en weet ik uit ervaring dat hij daar heel erg goed zit!)

Over Merels die mama's achter hun veren zitten (en andere vogels)

Toen het verlengde weekend begon dacht ik nog eens eventjes iets te naaien. Ik koos voor nog een kaptrui uit 'Stof voor durf-het-zelvers'. Een leuk patroontje en het zit razendsnel in elkaar. Het patroontje was al overgetekend voor deze trui, dus kon ik snel aan de slag

Ik koos een stofje, begon te knippen en Merel kwam naast me zitten: 

'Wat ga je maken, mamaaa?'

'Een trui voor jou, Merel. In dit stofje...Vind je dat goed?'

Er volgde een uitbundige 'Jaaaa!!' en gesterkt door haar overduidelijke goedkeuring werkte ik verder.

Toen de kap in elkaar zat werd er opnieuw aan mijn mouw getrokken:

'Is het al af mamaaaa?'

'Nee, Merel, maar het kapje wel al...'

Waarop dochterlief absoluut moést passen en dus een tijdlang verder speelde met een kapje op het hoofd. (en nee, ik heb er geen foto van. Veel te laat aan gedacht natuurlijk...)

De schouders werden genaaid, de armen erin gezet en de zijnaden dichtgestikt. Maar toen riepen de andere verplichtingen in het huishouden net iets te luid, zodat ik niet meer kon verder werken.

De volgende dag werd de trui even vergeten want we hadden andere dingen te doen maar voor dochterlief ging slapen vroeg ze nog even: 'Is mijn trui al af, mama?'

Dat vroeg ze de volgende morgen ook nog eens én 's middags, zelfs aan papa, en 's avonds was ze behoorlijk teleurgesteld dat er nog altijd geen schot in de zaak was gekomen. 

De ochtend die daarop volgde was iedereen hier het er over eens dat mama toch eerst even die trui moest afwerken. Merel kwam zelfs terug naast me zitten om toch maar zeker te zijn dat ik niet stiekem iets anders zou gaan doen.

Dus ik knipte boordjes en zette ze er aan. Zo simpel is dat!

En was ze er uiteindelijk blij mee, ons madam? 

Absoluut!

Robotjes! - deel 1

Nee, deze komt niet van de strijkplank... Het is een nieuw projectje!
Ik werkte wel 1 dingetje af 'vanop de strijkplank': het luiertje. Maar daar valt niet over te bloggen. Beetje velcro vaststikken en het is gepiept! 2 min werk, bij wijze van spreken. Als ik het echt had getimed was het waarschijnlijk minder lang geweest... Straf toch dat dit zo lang bleef liggen!

Maar goed. Ik begon dus een nieuw projectje. Ik had het al op een stapel overgetekende patroontjes liggen: de kaptrui! Uit dit boek van deze en deze dame. Superpatroontje! Heel eenvoudig en snel gemaakt! Het meeste tijd stak ik nog in het zo zuinig mogelijk versnijden van de stof. Wat is dat een denkwerkje! Ik nam tegelijkertijd ook nog een patroontje voor de kleine man erbij. Want hij moest en zou ook een trui in deze stof krijgen. Na lang puzzelen lukte het om beide truien eruit te knippen. Er is zelfs nog overschot! Wie weet puzzel ik er nog wel eens een t-shirtje uit, of een rokje, of ... maar dan staat er vast wel een robotje op zijn kop.

En het resultaat vraagt u? Wel, het is zooo mooi geworden! Maar oordeelt u vooral zelf:

Dochterlief deed hem deze morgen aan en we hielden een mini-fotoshoot. Ze is er blij mee. Valt het op?

En toen ik haar afzette in de klas moest iedereen het horen: "Kijk! Ik heb robottjes aan!" 

Daarvoor doe je het. Toch?

De robottrui voor kleine broer is nog in de maak. Foto's volgen weldra!