Een kleedje...

Zaterdag ging ik naar een workshop. Samen met deze dame.
Een hele dag hadden we de tijd om een kleedje te naaien. Dit keer voor onszelf, niet voor de kindertjes. Voor mij is dit een héél zeldzaam gegeven. Maar na deze ervaring gaat er vast nog veel meer voor mezelf volgen! (Hebben jullie dit genoteerd? Zodat jullie mee achter mijn veren kunnen zitten...)



We volgden een workshop bij 'eulala c'est chic'. Om de burda 7828 te maken. Kijk hier maar eens of facebook...




Het was leuk, gezellig, leerrijk,... Heel fijn om eens niet alleen te naaien en meer dan 1 resultaat te zien op het einde van de dag. Het was een superdagje. Met allemaal hele mooie kleedjes.
Er werd stof gekozen, maat gekozen, getekend, geknipt, gestikt, gepast, gelachen, gegeten, gedronken, gebabbeld,...
Het was meer dan de moeite waard! Naaistaart en ik gingen met nieuw kleedje aan terug naar huis. Dat zegt genoeg zeker?

Ook voor beginnende naaisters is de workshop zeker haalbaar. Voor een hele schappelijke prijs. Met stof en fournituren en patroon inbegrepen!

Resultaat:

Met of Zonder

Na het maken van het kleine broekje voor Miro, knipte ik nog een truitje voor Max uit die o zo zachte stof. Je las het hier al. Nu volgen de foto's en een vraagje...

Ik gebruikte hetzelfde patroon als voor de longsleeves. Want dat had ik namelijk al liggen én dat past hem heel goed.
Wat is het truitje heerlijk zacht! Je zou bijna verlangen naar (nog meer) koude dagen.
Bijna.



















Alleen weet ik niet goed of ik deze applicatie er  nog op zou zetten of niet? Wat denken jullie?
Met of zonder?

Nog een longsleeve

Je las het hier al dat er longsleeves op het programma stonden. En je las het goed: longsleeves. In het meervoud dus.
Gelukkig kan ik na 2 stuks al zeggen dat ik aan de verwachtingen heb voldaan. Of toch in elk geval aan de definitie 'meervoud'. Waarschijnlijk verwachten jullie heel wat meer maar dit zat er tot nu toe niet in.

Longsleeve nr 2 dus.
Voor kleine Max.
Het stofje dat ik hiervoor gebruikte zag ik al in alle kleuren overal passeren. De versie die ik kocht: turquoise! Blijkbaar een kleur die heel vaak in mijn stofjes terugkomt. Ik combineerde hier met oranje boordstof. Ik probeerde eerst verschillende combinaties uit. Ik legde alle kleuren boordstof die ik had op de stof en het oranje sprong er meteen uit.

Pas achteraf viel mij in waarom ik dit zo geslaagd vond: het geboortekaartje van Max had dezelfde kleuren! Kijk maar:

















Dat is alweer een volledig jaar geleden zeg!
Wat vliegt de tijd!


Ik gebruikte hetzelfde patroontje als de vorige longsleeve. Eentje uit de Ottobre dus. Bij deze versie volgde ik het patroontje zoals het hoorde. Ik knipte de mouwen op de juiste lengte en werkte af met boordstof, net zoals bij de hals. Bij de vorige versie had ik de mouwen wat langer geknipt zodat ik een zoompje kon maken. Vaak vind ik dat zo mooier maar hier vond ik dat er nog wel een extra accentje oranje nodig was. Max was in elk geval tevreden.
Of het kon hem niet zo veel maken want hij kroop gewoon lustig verder.
De kleine rakker!

Leuke en gemakkelijke broekjes

Onze kleine man heeft een dikke poep!

Nee, ik zeg het verkeerd.

Onze kleine man draagt herbruikbare luiers en dus heeft hij dan geen smal poepje meer

Zo'n herbruikbare luier is fantastisch! Zacht aan de billetjes, ecologisch, goedkoop, übercute, absoluut geen lekken (in tegenstelling tot de wegwerp luiers die we al gebruikten!), gemakkelijk in gebruik en écht niet veel werk. Wij zijn helemaal verkocht!

Enig nadeel is dus die toch iets dikkere poep.

Zeker nu je in de winkels bijna alleen maar hele smalle broeken vindt.

Meestal koop ik dan een maatje groter en lukt het wel zo een beetje. Broekspijpjes worden dan opgerold. Maar mijn zoektocht naar broekjes voor deze winter leverde niet veel op. Tijd dus om zelf aan de slag te gaan!

Ik tekende een patroontje uit de Ottobre over. (Ottobre 1/2013 nr.6: Tiikeri, meer bepaald)

Een trainingsbroekje, maatje 86.

En toen ik het de eerste keer maakte was ik héél erg tevreden! Het past hem zó goed! De dikke luier-poep gaat er vlotjes in en het tricot zit zo gemakkelijk dat onze kleine man zich er supergoed in kan bewegen. En dat mag wel voor onze kleine kruipende avonturier! 

Dat eerste broekje zag je dus al in de vorige post. Ik maakte het al een tijd geleden en als je goed kijkt naar de foto's zie je al gebruiks-sporen. Zo gaat dat met die actieve kruipertjes...

Ik kleefde op het ene pijpje een strookje met vliesofix en stikte toen langs de kant nog eens vast met een honingraatsteek. Op het andere pijpje naaide ik een zakje. Ook het kruisstukje en de boordjes maakte ik in hetzelfde stofje. Het enige waar ik niet zo tevreden over was, waren de boordjes. Die zijn niet volledig dubbel geknipt, want zo was het patroondeeltje getekend. Dit betekent dus dat je de boordjes niet kunt omvouwen.

Jammer vond ik dat.

Dus bij het volgende broekje knipte ik de boordjes wél volledig dubbel. Op een woensdag had ik eens een uurtje tijd en dus maakte ik nog een versie. Want 1 broekje, daar komen we niet ver mee natuurlijk. Deze keer gebruikte ik blauwe nicky velours en bijpassende gestreepte tricot. Zo kreeg onze kleine Max er een superzacht broekje bij. 

Eens zo'n patroontje is overgetekend gaat alles duidelijk een stuk vlotter. Het is dan ook nog eens een supereenvoudig patroontje. 3 patroondelen. In een wip zit het in elkaar.

In een wip en een knip!

Dus de woensdag die daarop volgde, volgde er nóg een broekje.

Deze keer gebruikte ik een hele oude trui van mij. Want onze kleine avonturier durft zich nogal eens vuil maken. Deze versie werd dus op en top een speelversie. De rand van de trui was al zo mooi afgewerkt dus gebruikte ik die afgewerkte boord voor de onderkant van het broekje. Het resultaat mag er zijn.

Alleen is het toch wat te lang. Ik hield er geen rekening mee dat ik de boordjes ook nog eens omdraai dus knipte ik de pijpjes te lang...

Stofjes hélemáál opgebruiken of 'wat krijg ik uit een halve meter?'

Eigenlijk heb ik niet de gewoonte om dure stofjes te kopen.
Maar heel soms kan ik met echt niet inhouden.
Zo zwichtte ik al heel gauw toen ik het stofje zag waar ik dit pakje uit maakte. Ik kocht toen maar een half metertje. Net omdat het een duur stofje was. Toen ik het pakje maakte bleek dat toch niet zo'n goed idee te zijn geweest, want ik kreeg het patroon er niet in 1 stuk uit. Jammer, was dat. Maar ik loste dat toen op.
Uit het overschotje stof wilde ik absoluut nog iets maken.
En er stonden longsleeves op het programma. Ik puzzelde en ik puzzelde (daar kruipt bij mij toch steeds het meeste tijd in...) maar ik kreeg niet alle stukken er uit. Opnieuw moest ik een oplossing zoeken. Dus ik knipte 1 mouwtje in 2 delen en zette er een strookje gele tricot tussen. De hals werd afgewerkt met gele boordstof. Dus pastte dat heel mooi samen.

Net doordat ik dat strookje gele tricot had gebruikt, kwam ik op een idee om de laatste restjes van mijn mooie stofje nog zinvol te gebruiken: ik maakte een bijpassend geel broekje...
Een streepje, een zakje, en pijpboordjes. En toen waren er nog enkel wat snippers over...

Conclusie:
Uit een halve meter stof krijg je: (bijna) een speelpakje en (bijna) een longsleeve. En met de restjes maak je een bijpassend broekje

= de overschot!

Spelen = vuil maken

Hier zag je al eens verschijnen: een speelpakje voor kleine Max. Toen kon hij nog niet kruipen, onze kleine baby. Op reis leerde hij het en nu is hij niet meer te stoppen.

Tijd voor nog meer speelpakjes dus! Zeker nu de zomer nog steeds het land niet uit is!

Het leuke aan een patroontje voor een tweede maal gebruiken is dat het naaien zo veel vlotter gaat, maar vooral: er moeten geen patronen meer overgenomen worden!

Deze keer gebuikte ik een leuk streepjestricot. Ik werd helemaal verliefd op het stofje toen ik het voor het eerst zag liggen. En het afgewerkte pakje? Daar werd ik ook verliefd op!

Hoe ik het in mijn hoofd haalde om níet eerst foto's te nemen en dan pas Maxje erin te steken? Ik weet het niet...

Speelpakjes dienen nu éénmaal om mee te spelen en het kind heeft er zoveel plezier in gehad... Laten we nu alleen maar hopen dat we die 'éénmaal' niet al te letterlijk moeten nemen.

Ochja, we steken dat in het wasmachien en dan spelen we gewoon verder zeker?

Over Merels die mama's achter hun veren zitten (en andere vogels)

Toen het verlengde weekend begon dacht ik nog eens eventjes iets te naaien. Ik koos voor nog een kaptrui uit 'Stof voor durf-het-zelvers'. Een leuk patroontje en het zit razendsnel in elkaar. Het patroontje was al overgetekend voor deze trui, dus kon ik snel aan de slag

Ik koos een stofje, begon te knippen en Merel kwam naast me zitten: 

'Wat ga je maken, mamaaa?'

'Een trui voor jou, Merel. In dit stofje...Vind je dat goed?'

Er volgde een uitbundige 'Jaaaa!!' en gesterkt door haar overduidelijke goedkeuring werkte ik verder.

Toen de kap in elkaar zat werd er opnieuw aan mijn mouw getrokken:

'Is het al af mamaaaa?'

'Nee, Merel, maar het kapje wel al...'

Waarop dochterlief absoluut moést passen en dus een tijdlang verder speelde met een kapje op het hoofd. (en nee, ik heb er geen foto van. Veel te laat aan gedacht natuurlijk...)

De schouders werden genaaid, de armen erin gezet en de zijnaden dichtgestikt. Maar toen riepen de andere verplichtingen in het huishouden net iets te luid, zodat ik niet meer kon verder werken.

De volgende dag werd de trui even vergeten want we hadden andere dingen te doen maar voor dochterlief ging slapen vroeg ze nog even: 'Is mijn trui al af, mama?'

Dat vroeg ze de volgende morgen ook nog eens én 's middags, zelfs aan papa, en 's avonds was ze behoorlijk teleurgesteld dat er nog altijd geen schot in de zaak was gekomen. 

De ochtend die daarop volgde was iedereen hier het er over eens dat mama toch eerst even die trui moest afwerken. Merel kwam zelfs terug naast me zitten om toch maar zeker te zijn dat ik niet stiekem iets anders zou gaan doen.

Dus ik knipte boordjes en zette ze er aan. Zo simpel is dat!

En was ze er uiteindelijk blij mee, ons madam? 

Absoluut!

Nog een mutsje...

Herinnert u zich de vraag van gisteren nog?
Nuja, het was eigenlijk niet echt een vraag.
"En nu moet je er nog eentje voor Maxje maken ook hé, mama..."
Maar je had de blik moeten zien. En die onschuldige glimlach. Welja, daar kan ik als mama dus niet aan weerstaan. En zo geschiedde: ook een muts voor kleine broer, uit hetzelfde stofje.

Ja, hij heeft nog wat ruimte om te groeien. Gemaakt met het idee dat het ook nog kan dienen in het najaar, na de fantastische zomer die ons nog te wachten staat (ahum). Hoe snel zou zo'n babyhoofdje groeien? Dat moet toch lukken hé?

Goedgemutst!

Ik wilde een hele tijd geleden al eens een muts maken voor onze grote meid. Maar ik stelde maar uit, en stelde maar uit... tot ik mij opeens bedacht dat een muts toch niet meer nodig zou zijn binnenkort en als ik nog wat zou wachten zou ik al direct een zonnehoedje kunnen maken ipv een muts. 

En toen was het mei.

Maar de zon kwam niet!

En toen werd er dus tóch maar een muts gemaakt...

"En nu moet je er nog eentje voor Maxje maken ook hé, mama..."

Euhm... Oké, maar mag dat morgen dan?

Robotjes! - deel 2

Een hele tijd geleden puzzelde ik maar liefst 2 truien uit mijn metertje robotstof. Je las het hier al: De stoere kaptrui voor grote zus. Ik beloofde je toen foto's van deel 2: een minitrui voor kleine broer. Het duurde even voor het helemaal af was, want ik maakte een gevoerd truitje. Én er hoorden drukknopen op. Ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar daar krijg ik dus altijd stress van! En dat is net zo bij knoopsgaten. Dan heb je een mooi in elkaar genaaid projectje, maar kan het dus de laatste minuut nog misgaan bij die knopen! En dan is er hoogstwaarschijnlijk ook niks meer aan te doen.

Maar hier liep het dus gesmeerd!

Patroontje komt uit de Ottobre: 1/2012

Ik pastte het wel een beetje aan. Zo zette ik boordjes aan de mouwen ipv af te werken met een bies. Zo gaat het truitje nog wat langer mee: langere mouwjes én mooi bij het omplooien. (Zei ik al dat kleine jongetjes echt wel heel hard groeien?) Zo kon ik voering en buitenstof ook veel mooier aan elkaar zetten.

En ja onze kleine man kreeg al heel wat complimentjes. Zo ook tijdens ons tripje naar Maastricht. Maar daar kan zijn ontwapenende glimlach ook wel voor iets tussenzitten natuurlijk...

Dit is het resultaat in beeld:

vooraanzicht: helemaal gevoerd dus

Enkele details:

De afwerking bovenaan, de afwerking onderaan en een zakje voor kleine man zijn centjes...

En tot slot een foto met model:           lange mouwtjes voor mijn snelgroeiende rakker...

Robotjes! - deel 1

Nee, deze komt niet van de strijkplank... Het is een nieuw projectje!
Ik werkte wel 1 dingetje af 'vanop de strijkplank': het luiertje. Maar daar valt niet over te bloggen. Beetje velcro vaststikken en het is gepiept! 2 min werk, bij wijze van spreken. Als ik het echt had getimed was het waarschijnlijk minder lang geweest... Straf toch dat dit zo lang bleef liggen!

Maar goed. Ik begon dus een nieuw projectje. Ik had het al op een stapel overgetekende patroontjes liggen: de kaptrui! Uit dit boek van deze en deze dame. Superpatroontje! Heel eenvoudig en snel gemaakt! Het meeste tijd stak ik nog in het zo zuinig mogelijk versnijden van de stof. Wat is dat een denkwerkje! Ik nam tegelijkertijd ook nog een patroontje voor de kleine man erbij. Want hij moest en zou ook een trui in deze stof krijgen. Na lang puzzelen lukte het om beide truien eruit te knippen. Er is zelfs nog overschot! Wie weet puzzel ik er nog wel eens een t-shirtje uit, of een rokje, of ... maar dan staat er vast wel een robotje op zijn kop.

En het resultaat vraagt u? Wel, het is zooo mooi geworden! Maar oordeelt u vooral zelf:

Dochterlief deed hem deze morgen aan en we hielden een mini-fotoshoot. Ze is er blij mee. Valt het op?

En toen ik haar afzette in de klas moest iedereen het horen: "Kijk! Ik heb robottjes aan!" 

Daarvoor doe je het. Toch?

De robottrui voor kleine broer is nog in de maak. Foto's volgen weldra!